Biała (V)

with 4 komentarze

Biała 1 opowiadanie przygodowe sf z dużą dawką erotykiKtoś napisał pod jedną z części opowiadania, że brakuje dialogów, bo jak tu samotna jednostka ma je prowadzić ze zgnilakami, bądź krwiopijcami.
Ano może, jeśli się postara. Poprowadzi monolog, a to też jakiś rodzaj dialogu 😀
Po dłuższej przerwie udało mi się, bardzo ciekawym i wręcz fascynującym sprawom życiowym, wyrwać odrobinę czasu na pisanie.
Cholera! Człowiek jest jeden, a tyle spraw go pociągających. Może klonowanie w przyszłości i wymiana doświadczeń, przy pomocy jakiegoś urządzenia, scalającego jaźń pierwowzoru i klona, rozwiąże ten problem 😀

Stałam w niezmienionej pozie przez dłuższą chwilę. Patrzyłam na męski wzwód, nie potrafiąc połączyć faktów.
Zmutowany facet, żywiący się krwią i choć piękny, powinien być „w tym temacie” bezużyteczny. Coś takiego, jak wzwód, nie powinno mieć miejsca. To, że zareagował usztywnieniem sprzętu oznaczało, że może nie do końca jest jednak „popsuty”.

- Ty tutaj – trąciłam czubek penisa palcem wskazującym – wyglądasz bardzo zdrowo. Natomiast tutaj – stuknęłam tym samym palcem w czoło, pod przydługimi, jasnymi włosami - jesteś… - szukałam odpowiedniego słowa – zablokowany.

I w tym momencie doznałam olśnienia.

- No właśnie zablokowany! – Aż się zaśmiałam w głos. – Skoro zmysły działają odpowiednio, to jest jeszcze dla ciebie nadzieja! Może jak cię pocałuję, to niczym królewna Śnieżka obudzisz się, a tym samym naprawisz, czyli odblokujesz! Tylko wiesz co? – Poczułam skurcz żołądka na myśl, że miałabym go pocałować. – Jakoś nie mam ochoty iść w ślinę z kimś, w kogo jamie ustnej rozkładają się resztki cudzej krwi. Umyjemy ci zęby.

Wycofałam się spod prysznica, omijając wzrokiem penisa. Ssało mnie w brzuchu na myśl, że mam oto gotowego do demolki samca i tylko jakieś oporniki w głowie, blokują mnie przed skorzystaniem z okazji zaznania przyjemności.
Może oporniki, może zasady jednak.

- Chodź tutaj. – Pociągnęłam go za rękę i posadziłam, z użyciem niewielkiej siły na krześle, które dosunęłam do umywalki. – Umyjemy ci zębiska, bo mam ochotę cię pocałować. Masz piękne usta.

Zapatrzyłam się w pełne, ostro wykrojone wargi. Górny płatek był różowy, a linia okalająca je, wręcz czerwona. Jakby ktoś obrysował mu usta konturówką tyle, że było to dzieło natury.
Niesprawiedliwość.

- Masz piękne usta – mruknęłam, dotykając ich palcem. – Takie całuśnie kuszące i odrażające tym, co pochłaniały. Z drugiej jednak strony, czym różni się picie krwi ludzi, od jedzenia kaszanki ze zwierząt? – Zamyśliłam się nad głębią myśli. – Przecież do tego specjału dodaje się właśnie krwi. W mięsie, spożywanym przez ludzi też jest krew. A tatar, to surowe, krwiste mięsko. Dobra. – Potrząsnęłam głową, by ocknąć się z zamyślenia, nad pożeraniem się nawzajem gatunków. - Umyjmy ci zębiska.

Wygrzebałam z szafki przy umywalce szczoteczkę. Zafoliowana, zielona, firmowo opakowana. Nówka, nie używana dotąd. Rozerwałam tekturę zespawaną z plastikiem i zanurzyłam ją pod strumieniem bieżącej wody. Wycisnęłam na nią słupek pasty i zamarłam w zastanowieniu.
Jak tu myć zęby komuś, kto nie współpracuje z tobą?
Cholera! Nad tym się nie zastanawiałam!
Ujęłam go pod brodą i próbowałam wcisnąć szczoteczkę między zęby. Bezskutecznie.
Objęłam brodę palcami i nacisnęłam w dół. W utworzoną, między wargami i zębami szczelinę, wcisnęłam szczotkę i rozpoczęłam akcję oczyszczającą.
Z rozbawieniem przyglądałam się pianie, która wydostawała mu się z ust i ściekała po brodzie.
Odrobinę tylko zaniepokoiłam się, gdy zakrztusił się spienioną miętą, lecz opluł mnie nią w efekcie, by znów zapaść w nieobecny bezruch.
Kilka minut później zaciągnęłam go z powrotem pod prysznic, w celu obmycia jego klatki piersiowej, z nadmiaru piany.

- Flejtuch z ciebie – mruknęłam. – Ale ładny flejtuch i wreszcie czysty.

Wzięłam go za rękę, poprowadziłam do pokoju i usadziłam na kanapie. Odrobinę zasmucił mnie fakt, że sztandarowy wzwód osłabł i pozostało po nim ledwie zgrubienie.
Cóż, mycie zębów jest mało energetyzujące widocznie.

- Jak możesz mieć na imię? – Przyglądałam się nadmiernie kształtnemu golasowi. – Może w torebce twojej mamy znajdę podpowiedź.

Skoczyłam ku torebce, którą wcześniej niedbale rzuciłam w przedpokoju i wytrząsnęłam jej zawartość na kanapę, obok gołego uda chłopaka.
Portfel przetrząsnęłam, jako pierwszy.
Niewiele znalazłam. Dowód osobisty nieboszczki, dzięki któremu dowiedziałam się, jak chłopak ma na nazwisko. Karta chipowa, pieniądze, rachunki i zdjęcia. Niewiele tego było i mało co rozjaśniło.

- Nazwę cię Adam. – Porzuciłam przedmioty, wysypane ze skórzanego worka. Zgarnęłam je na podłogę, bez zachowania szacunku dla ich właścicielki - nieboszczki. – Pierwszy człowiek, dla mnie w tej chwili jedyny. Mam na imię Ewa, więc pasujesz, jak ulał. Pewnie w twoim mieszkaniu znalazłabym jakieś dokumenty, a na nich prawdziwe imię, ale nie mam ochoty tam wracać. Trupów naoglądałam się ostatnio w nadmiarze. Napiję się wina.

Zerwałam się z kanapy, bo choć chłopak był psychiką nieobecny, to jednak samo jego nagie ciało obok, na kanapie, wprawiało mnie w nerwowy nastrój. Pomieszanie podekscytowania z lękiem. Strach przed tym, że nie będę wiedziała, co począć z dostępnością tego człowieka.
No i na co mi ono?!
Nie zważając na własną nagość podreptałam w kierunku lodówki, w której czekało na mnie nieskończone wino. Stało w drzwiach, w bezpośrednim sąsiedztwie woreczków z krwią.
Dziwnym było, że ten widok nie obrzydzał mnie. Ja sama nie pociągnęłabym płynu, ale skoro on musiał.

- Co zrobimy, gdy skończą się zapasy? – mruknęłam pod nosem. – W szpitalach koczują podobni tobie i pewnie niewiele tego już pozostało. Mam ci dać własną krew? – Odwróciłam się ku niemu, obserwując nieruchomą postać, siedzącą w niezmienionej pozie. – Nie ma mowy!

Pociągnęłam spory łyk z kieliszka i podeszłam do kanapy.
Adam miał zamknięte oczy, a po podnieceniu nie pozostał nawet ślad. Spokojne ciało, powolny oddech unoszący klatkę piersiową i rozluźnione mięśnie twarzy.

- Nie wierzę w przypadki. – Zaplotłam ramiona pod piersiami, gdyż zrobiło mi się nagle chłodno. Wino niebezpiecznie zawirowało w kieliszku, lecz nie wylało się poza brzeg szkła. Może przez temperaturę powietrza, a może to samotność zmroziła mnie od środka. Samotność w towarzystwie drugiego człowieka? A co w tym dziwnego? Większości ludzi towarzyszy to uczucie od zarania wieków. – Wierzę w to, że pojawiłeś się na mojej drodze w jakimś celu. Nie wiem tylko, czy zdążę odkryć ów cel.

Odstawiłam kieliszek na stolik i sięgnęłam po szlafrok, który wcześniej znalazłam w szafie, w sypialni. Jeszcze przed wyprawą do mieszkania nieboszczki i tej pięknej rzeźby, która teraz zapadła w coś, na kształt snu.
Otulona miękkim, puchatym materiałem rozciągnęłam się na kanapie.
Palcami stóp dotykałam jego uda. Muskałam je, obserwując całkowity brak reakcji na moje zabiegi, ponad krawędzią kieliszka.
Kolejny dzień z alkoholem? Trudno i... w dupie to miałam.
Puste szkło spoczęło na podłodze. Nie chciało mi się podejmować wysiłku wstania, by odstawić je w cywilizowany sposób, na stoliku.
Nie ma już cywilizacji, więc i stare zasady są nieaktualne.

Podźwignęłam się i uklękłam przy Adamie. Zakręciło mi się w głowie i nie wiedziałam tylko, czy powodem jest wypite wino, czy obecność tego cudnego posągu.

- Prawie tak, jakbym miała do dyspozycji żywą lalkę do zabaw seksualnych. – Dotknęłam ramienia i powiodłam palcami w górę, ku szyi i ustom. – Szczęściara ze mnie. Szczęście w nieszczęściu. Bonus od kostuchy.

Przyjemnie się go dotykało. Już nie w celu umycia go, lecz dla własnej przyjemności. Radości bycia z kimś żywym. Może nie do końca żywym, ale jednak nie umarłym.
Małe, twarde sutki i twarda pierś. Tak samo twardy brzuch i krótkie, jasne włoski, których ścieżka zaczynała się ponad pępkiem.
Widziałam, że go pobudzam. Zgrubł, lekko się usztywnił i pięknie eksponował, pomiędzy rozchylonymi udami.
Dotknęłam go ostrożnie, rejestrując równocześnie gwałtowne wciągnięcie powietrza przez Adama.

- Reagujesz – szepnęłam z zachwytem, po czym objęłam penisa dłonią. – Zobaczymy, co będzie dalej.

Poruszyłam nadgarstkiem, przesuwając palcami po penisie. Adam otworzył oczy, lecz nie próbował nawet spojrzeć na mnie. Patrzył przed siebie i wyglądało, że odbiera po prostu bodźce.
Nie przeszkadzało mi to. Podniecałam się i ja. Jego podnieceniem, urodą, dostępnością, może wydzielanymi przezeń feromonami.
Bawiłam się jego ciałem czując, że podejmuje się we mnie decyzja.

- Nie wiem, co mnie powstrzymuje przed tym, żeby się z tobą kochać. – Uniosłam się, by go pocałować. - Może trafniejszym określeniem byłoby stwierdzenie – by się tobą kochać. Jak seks - lalką.

Przerzuciłam udo nad jego umięśnionymi udami i usiadłam na nim okrakiem. Patrzyłam z góry na wzwód, celujący we mnie czubkiem. Sterczał w oczekiwaniu, może tylko odruchu organizmu. Jego właściciel był jednak tutaj ze mną, do mojej dyspozycji.
Wiedziałam, po co wypiłam wino. Chciałam dodać sobie odwagi do tego, by zrobić to, na co miałam ochotę. By unieść się i nabić na niego. By zastygnąć w bezruchu, z nim w środku.
Wypełniał mnie szczelnie. Rozciągał, uzupełniał sobą. Przylgnęłam do piersi Adama swoimi nagimi piersiami. Szlafrok zsunął mi się z ramion, przestałam czuć chłód, ogarniał mnie gorąc.
Znów błysnęła w głowie myśl, że nawet dźwięk miękko upadającego na podłogę szlafroka brzmi w ciszy martwego budynku, miasta, jak huk.
Pocałowałam go delikatnie i nie zdziwił mnie brak reakcji jego warg.
To ja całowałam, on był całowany.
To ja brałam sobie jego ciało, on mógł przyjmować tyle, ile dałam mu sobą.
Wcisnęłam mu język do ust, smakowałam miętowy oddech, gładziłam szorstkie od zarostu policzki.
Uniosłam się powoli, by po chwili opaść ciałem. Rozchylił wargi, z gardła wydobył się cichy jęk.
Ten jęk wystrzelił w mym mózgu petardą podniecenia. Poszybowało w górę powodując, że przestałam zastanawiać się nad sensem otaczającej mnie rzeczywistości. Wyłączyło się myślenie, pozostało odczuwanie. Gwałtowność ruchów własnego ciała i to, że jest ono wstanie aż tak się rozpalić, zaskakiwała. Galopowałam na nim dysząc, wbijając mu paznokcie w ramiona.

- Boże – jęknęłam, czując bolesną wręcz przyjemność, eksplodującą w ciele.

Przywarłam do niego, nieruchomiejąc.
Nie wiedziałam, czy skończył. Nie chciałam się tym przejmować. Jeśli nie, to poczeka. I on i ja.
Na co? Nie wiedziałam. Chciałam jednak, by nie kończył.
Może to moja perfidia, może odkryty właśnie sadyzm. Uważałam jednak, że nie zasłużył sobie na spełnienie.
Druga, głęboko ukryta myśl była taka, że może dzięki temu wydobędzie swój umysł z mgły, która szczelnie go okryła.

- Marzę, byś wyszeptał moje imię – mruknęłam mu w szyję, do której przylgnęłam wargami, w pulsującą pieszczotę tętnicy. – Jeszcze piękniej byłoby, gdybyś je wyjęczał.

Po długiej chwili, zeszłam z niego.
Nie skończył. Świadczył o tym sterczący penis. Jedyną wilgocią lśniącą na nim była ta, wydzielona przeze mnie.
Nie poczułam żalu, lecz satysfakcję.
Sięgnęłam po szlafrok i okryłam się jego miękkością. W przypływie dobroci, naciągnęłam na Adama koc, który wisiał przewieszony przez oparcie. Ułożyłam sobie na jego udach poduszkę, ignorując nabrzmiałą, kłującą wręcz w oczy gotowość do seksu i po prostu położyłam mu się na kolanach.
Chwilę później spałam,

Obudziło mnie pragnienie, objawiające się suchością w gardle, która wywołała w efekcie kaszel.
Powoli uniosłam ciało do siadu i oswajałam ospałe zmysły, ze zmianą pozycji.

- Dobrze działasz nasennie – stwierdziłam, odwracając się ku Adamowi. – Musimy to powtórzyć. Przynajmniej ja bym tego chciała.

Gdy na niego spojrzałam, słowa uwięzły mi w gardle. Spodziewałam się, że będzie pogrążony w tym dziwnym stanie letargu, bądź wpatrzony w przestrzeń przed sobą.
Gdy spojrzałam mu w oczy, zamarłam stwierdzając, że on patrzy w moje.
Tego się nie spodziewałam.

Oto Mikakamaka:

Czyli Monika - matka i żona, do zeszłego roku również gastronom. Miłość do pisania pojawiła się nagle i intensywnie trwa od pięciu lat. Kocham pisać o ludziach i tym, co dzieje się w ich głowach. Miłość i seks rodzi się w głowie, więc staram się nie pomijać niczego istotnego ;-)

Ostatnio dodane przez

Odpowiedzi

  1. Kasia
    | Odpowiedz

    ❤ myślałam, że zniknęłaś i już nie wrócisz, ale na szczęście jesteś 😉
    To opowiadanie staje się chyba moim ulubionym 😉
    Przeczytałam te część ze smutkiem i myślą, że na kolejną znowu trzeba bedzie dlugo czekać.
    Pozdrawiam
    Kasia

    • mikakamaka-old.guff.pl
      | Odpowiedz

      Kasiu, nic nie chcę obiecywać. Gdy daję słowo, lub choćby informuję, że coś zrobię, to chcę tego dotrzymać.
      Teraz wiele się u mnie dzieje, ale to dobre zmiany są.
      Tę część pisałam w piętnastu podejściach. Mam nadzieję, że troszkę czasu dostanę w bonusie. Czasu na hobby – pisanie. Nie na hobby – firmę 😀
      Całusy.
      ps. myślałam, że nikt nie zauważy
      tak to wyglądało 🙂

  2. Alicja K.
    | Odpowiedz

    Mika!!! Litości kobieto!!! Wróć do nas…

  3. Megami
    | Odpowiedz

    Przestałam komentować i nagle zero wpisów?
    Nie zaglądałam od dłuższego czasu i miałam nadzieję, że będzie czekać kilka części opowiadań, a tu nic… 🙁

Napisz nam też coś :-)