Czas poświęcony zemście (VIII)

with 14 komentarzy
W taki dzień jak dziś, nic się nie chce. Ewentualnie położyć pod wygodnym kocykiem, poczytać lub obejrzeć dobry film. A ponieważ nasza telewizja jak zwykle nas nie rozpieszcza, to daję Wam obiecany tekst, do poczytania przy małej czarnej.
Przyjemności!!! 

link do części VII – klik

         Czas poświęcony zemście (VIII)
Przed wyruszeniem w
dalszą drogę, wypalił ostatniego papierosa.
Sara cierpliwie
czekała, wciąż zastanawiając się nad ostatnimi słowami, jakie wymienili. Nie
potrafiła ich wytłumaczyć. Czyżby jako przegraną rozumiał stratę intratnej
posady? A może obawiał się dalszej zemsty Iana?
Szczerze mówiąc i ona bała
się przyszłości. Nawet jeśli uda im się zdemaskować ten cały handel ludzkim
mięsem, zabić pana X i jego przydupasów, to co dalej? Rzuci się Bastianowi na
szyję, równocześnie wbijając mu nóż w serce?
Hm… W zasadzie to
mogłaby zrezygnować z zabicia go. Pod warunkiem, że on zrezygnuje z zapłaty,
którą mu obiecała. To było tak absurdalnie zabawne, że sama musiała się
roześmiać.
– Co cię tak bawi?
– Wizja, jak
padasz na kolana i mówisz „dokonaj swej zemsty, ma luba”…
Te słowa wyrwały jej
się, zanim zdążyła pomyśleć. O dziwo, mężczyzna również zaczął się śmiać.
– A myślałem, że
jesteś całkiem pozbawiona poczucia humoru?
– Jedźmy już
lepiej, zanim zdążymy znów się pokłócić.
– My się kłócimy?
– zdumiony uniósł brwi.
– Powiedzmy, że
swoją niefrasobliwością i lekceważeniem działasz mi na nerwy.
– Powiedzmy –
zgodził się i uruchomił silnik. – Chodź Saro. Czeka nas długa droga.
Dużo później wspominała
tę podróż jako prawdziwy koszmar. Bastian prawie wcale nie robił postojów,
tylko gnał przed siebie jak na złamanie karku. Dwa razy zatrzymali się na
krótki posiłek. Zjedli w milczeniu i ruszyli dalej.
Monotonny krajobraz, w
różnych odcieniach brązu, mógł doprowadzić do szału. Często zamykała oczy, by
nie wiedzieć wciąż tych samych połaci piachu, wciąż tego samego bezchmurnego
nieba.
Kiedy zapadł zmrok,
wziął ją przed siebie. Sarze było to całkiem obojętne, bo i tak bolało ją całe
ciało. Jednak miło było przytulić się znów do szerokiej piersi Bastiana, poczuć
jego ciepło i to, jak obejmuje ją jednym ramieniem. Nawet nie zauważyła, kiedy
przysnęła.
– Obudź się
śpiochu!
– Już jesteśmy na
miejscu? – przeciągnęła się, usiłując rozprostować obolałe mięśnie. Na dodatek
wszędzie czuła piasek. W oczach, ustach, w nosie, nawet we włosach.
– Zależy co przez
to rozumiesz.
Tuż obok nich zauważyła
stare, na wpół zasypane przez piasek szarobure baraki.
– To jest ta stara
stacja?
– Tak. Jeden z
pierwszych przyczółków na tej planecie.
– Co bym oddała za
kąpiel – mruknęła, niechętnie odrywając od jego piersi. – Wchodzimy do środka?
– Tak. Musimy
nabrać sił. I jeszcze dobra wiadomość. Zostało nam paliwo.
– Co ty powiesz?
Na ile?
– Na jakieś
pięćset, sześćset kilometrów.
– Nie taka znowu
dobra ta wiadomość – powiedziała, ze skwaszoną miną gramoląc się z motolotu.
– Takie stacje
bywały samowystarczalne. Zobaczymy, co tu znajdziemy. Ostatnim razem nie
szukałem paliwa, bo nie było mi to potrzebne.
– Byłeś tu? –
Odwróciła się gwałtownie i podejrzliwie spojrzała w ciemne oczy.
– Byłem.
Wywieziono mnie ciężko rannego na pustynię i porzucono. Dotarłem tu przypadkiem
i tylko szczęśliwy traf sprawił, że zdołałem dotrzeć na powrót do miasta.
Ton jego głosu
zniechęcał do dalszych pytań.
Drzwi okazały się
całkiem solidne. Weszli do środka i w półmroku Sara zdołała zauważyć tylko
niekończący się korytarz. Klaustrofobicznie ciasny i tak niski, że Bastian z
ledwością się w nim mieścił.
– Idź naprzód –
rozkazał i wcisnął do jej ręki małą latarkę.
Nie zaprotestowała.
Marzyła, by jak najprędzej po prostu usiąść i cokolwiek zjeść. Kto wie? Może
znajdzie się i odrobina wody do mycia?
W końcu dotarła do
jakiegoś pomieszczenia. Było owalne, nieduże i dość mocno zrujnowane.
Prowadziły w niego trzy pary drzwi, jedne na wprost, drugie w prawo, trzecie w
lewo.
– Kuchnia,
łazienka, sala główna – Bastian, który pojawił się tuż za nią, po kolei wskazał
na poszczególne drzwi. – Jedzenia nie ma, ale jest woda i stary akumulator,
który ostatnio jeszcze działał.
– Woda? – spytała
z nadzieją. – Ostatnio, czyli kiedy?
– Dwadzieścia lat
temu.
Aż jęknęła, słysząc te
słowa.
– Dwadzieścia?
– Zapraszam na
kąpiel. – Szarmanckim gestem otworzył przed nią metalowe, mocno skrzypiące
drzwi. – Rozgość się, a ja pójdę zobaczyć co z zasilaniem.
„Ależ chlew” –
pomyślała Sara, rozglądając się dookoła. Pomieszczenie było niewielkie, o
ścianach w nieokreślonym kolorze i małych, owalnych okienkach, przez które wpadało
kilka zbłąkanych promieni słonecznych.  Z
jednej strony zauważyła trzy natryski, z drugiej dwie kabiny, zapewne z
toaletami w środku, oraz dwie umywalki i ogromne lustro.
Całość była w
pożałowania godnym stanie.
Kiedy ona tak stała w
bezruchu, rozpaczliwie się rozglądając, do środka wszedł Bastian.
– Zrobione –
zatarł z radością dłonie. – Będziesz miała swoją kąpiel.
– Serio?
Bez słowa podszedł do
jednego z natrysków i odkręcił staromodne kurki. Rury zaczęły rzęzić, bulgotać
i dudnić, ale po chwili ujrzała cienką strużkę rdzawo-brązowej cieczy.
– To jest to?
– Poczekaj z pięć
minut.
– Wygląda mało
zachęcająco.
– Wiesz jaki jest
twój podstawowy problem Saro? Jesteś straszną pesymistką.
– Co ty nie
powiesz? – zdenerwowała się. – Sam się myj w tym śmierdzącym gównie.
– Właściwie to
chciałem ci zaproponować wspólną kąpiel.
Prychnęła pogardliwie i
nie raczyła odpowiedzieć. Ale chyba miał rację, bo z strumień zwiększył swą
objętość, a poza tym stawał się coraz bardziej przejrzysty.
– Faktycznie woda
– zdumiona wysunęła dłoń przed siebie. – A na dodatek ciepła, wręcz gorąca!
Dlaczego się rozbierasz? Ja pierwsza…
– Chyba nie
słyszałaś co mówiłem. Tego starczy na jakieś dwadzieścia minut. Wyskakuj z tych
łaszków, chyba że chcesz czekać kolejną dobę?
– Nie ma mowy. Ja pół,
ty pół. A teraz wyjdź!
O dziwo, posłuchał.
Westchnął przy tym teatralnie, robiąc zasmuconą minę, ale widziała, że jego
oczy miały kpiący, niemal szyderczy wyraz. Nic dziwnego, dwa razy oglądał ją
nagą. Lecz tym razem nie o nagość chodziło. Chciała mieć tę chwilę tylko dla
siebie.
Ciepła woda rozluźniła
napięte nerwy, przyniosła ukojenie i przywołała wspomnienia. Gdy zniknęła
napędzająca ją złość, gdy nienawiść do Iana stała się zaledwie bladym cieniem,
pojawił się żal. Sara poczuła, że po prostu się rozkleja. Ostatnie godziny były
tak intensywne, że nie miała na to siły. Ale teraz?
Kochała go. Wciąż go
kochała. Nawet po tym co zamierzał jej zrobić. Jak miała pogodzić tę miłość z
nienawiścią? Zaczęła się cicho śmiać, bo uświadomiła sobie, że łatwiej by jej
przyszło zabić Bastiana niż byłego chłopaka.
A przecież już
rozczarowanie nim kilka lat temu, było tak potężne, że do dziś nie potrafiła
zaufać żadnemu partnerowi. Seks? Proszę bardzo, ale nic poza tym.
Był nie tylko kłamcą,
był również bezdusznym dupkiem, który na sam koniec użył sobie jej ciała, by
nie tyle zaspokoić żądze, co pokazać, iż on wygrał. Zwyciężył w tej nierównej
walce, bo miał władzę, doskonale przeszkoloną gwardię przyboczną i przewagę
zaskoczenia.
A ona miała jedynie na
wpół szalonego psychopatę, który współpracował tylko po to, aby ją przelecieć.
Śmiech stał się
bardziej histeryczny, a z oczy popłynęły niechciane łzy. Szlochała tak głośno,
skulona przy zimnej, obślizgłej ścianie, że nie zauważyła stojącego tuż obok
mężczyzny, który przyglądał się jej pociemniałymi z żalu oczyma.
A potem westchnął,
wszedł pod gorący strumień wody i objął Sarę.
W pierwszym momencie
chciała się wyrwać. Później zrezygnowała, myśląc, że to już i tak wszystko
jedno.
– Hej – szepnął
jej do ucha. – Nie czas na spóźnione żale.
– Mam to gdzieś!
Całą tę zemstę, cały ten złoty interes i kierującego nim dupka! Ciebie też mam
gdzieś!
– Nieprawda –
wymruczał. Stał spokojnie, przyciskając się do jej pleców, a jego dłonie powoli
wędrowały po nagim ciele Sary. – Jesteś po prostu zmęczona i zbyt
pesymistycznie patrzysz na to, co wydarzyło się w przeszłości.
– Optymista się
znalazł – warknęła, usiłując strząsnąć z siebie jego ręce.
– No bo sama
pomyśl, cóż się takiego strasznego stało?
Zamarła z
niedowierzaniem. On naprawdę był stuknięty!
– Zabito mi brata!
I zjedzono! Nie pamiętasz?
– I tak już stał
nad grobem. Gdybyś go widziała – szkielet pokryty skórą.
– TY go
pamiętasz?!
– Kojarzę, bo
dostałem reprymendę od pana X, że przysyłam mu nic nie warty towar…
Szarpnęła się w jego
objęciach, tym razem naprawdę rozwścieczona. Nie zdawała sobie sprawy, że
Bastian wypowiedział te słowa specjalnie. Przed nimi daleka droga, wszystko
było lepsze od użalania się nad sobą. Z drugiej strony, nieszczególnie żałował
tych wszystkich uśmierconych dla kasy. Zawsze zależało mu tylko na samym sobie.
Od niedawna także na niej. Pewnie nawet nie przypuszczała jak bardzo…
– Ty wstrętny,
zimnokrwisty, sukinsynu! – Pozwolił, by dosięgnął go zadany cios. Ale tylko na
tyle. Sara musiała się uspokoić, wyzbyć wszelkich emocji, zarówno żalu,
rozpaczy, jak i złości. A na to znał znakomity sposób. I miał wrażenie, że nie
będzie zbytnio protestować.
Unieruchomił jej
ramiona i pochyliwszy się, poszukał kuszących warg. Jeszcze przez kilkanaście
następnych sekund, wyrywała się i szarpała, nawet go ugryzła, ale potem poczuł,
jak drobne ciało Sary zwiotczało, rozluźniły się napięte mięśnie.
Przycisnął ją do ściany
i całował, wygłodniały, pełen narastającego pożądania. Nie pamiętał, kiedy po
raz ostatni był aż tak podniecony. Przestało mu zależeć na tym, by dłużej
czekać – pragnął jej tutaj i teraz!
Oszołomiona Sara oddawała
te pocałunki, zarzuciła ramiona na jego barki, wplotła palce w krótkie, mokre
włosy. Jedną nogą opasała biodra Bastiana, który bez namysłu, uniósł ją w górę,
tak by bez problemu zanurzyć się gorącym wnętrzu, gotowym na przyjęcie jego męskości.
Bo on czuł, że była gotowa. Tak samo podniecona, jak i on sam, tak samo spragniona
kontaktu fizycznego.
I wtedy nadeszło opamiętanie.
Odepchnęła go równie gwałtownie, jak przed chwilą do niego przylgnęła.
– Co się stało? –
spytał zdumiony.
– Jeśli teraz to
zrobimy, to więcej mi nie pomożesz. Dostaniesz to, czego chciałeś i to będzie
koniec…
W tym momencie
wyczerpała się woda. Bastian patrzył w dół, ale Sara nie umiała niczego
wyczytać w jego oczach. Choć ze strachem stwierdziła, że nigdy wcześniej nie
widziała tak pełnego zimna spojrzenia. Aż poczuła ciarki przebiegające wzdłuż
kręgosłupa.
A on tylko stał
nieruchomo, patrząc na dużo niższą i drobniejszą kobietę, z wodą kapiącą z czubka
nosa, zaciskając surowo wargi. Głęboko nabierał powietrza i równie wolno je
wypuszczał.
Aż tak źle o nim
myślała? Miała go za śmiecia, za psychopatę, który prowadzi sobie tylko znaną
grę? Który chce wykorzystać sytuację w jakiej się znalazła? Nic się nie
zmieniło od pierwszego spotkania. Nie pomogło to, że narażał dla niej życie, że
poświęcił swą w miarę ustabilizowaną egzystencję.
Nic nie pomogło i nic
nie miało pomóc.
Przed chwilą tak
cudownie reagowała na jego dotyk, pieszczoty i pocałunki. Ale uświadomił sobie,
że zrobiłaby to z kimkolwiek. W zasadzie, to że był sobą, okazało się znacznie
gorsze.
– Myślisz, że tak
bym postąpił? – spytał cicho, dając krok do tyłu.
Tak naprawdę, to nie
była tego pewna. Więcej, miała co do tego poważne wątpliwości. Ale upór i
niechęć okazały się zbyt silne.
– A nie? Więcej
zapasów, mniejszy ciężar, a tym samym zwiększyłbyś swoje szanse na dotarcie do
miasta.
Nie odpowiedział. Wyjaśnienia
były zbędne, a goryczy porażki, której właśnie zasmakował, nie dało się opisać
zwykłymi słowami.
A jemu tak bardzo na
niej zależało, że zrobiłby wszystko. Nie mógł tylko cofnąć czasu i uratować
tego cholernego wymoczka, jej brata. I dlatego nic się nie liczyło, prócz
nienawiści, którą do niego czuła.
– Jesteś taka sama…
– pokręcił głową. – To nigdy nie miało sensu.
To były ciche, pełne
żalu słowa. A potem chwycił porzucone na ziemi ubranie i wyszedł, nie oglądając
się za siebie.
Zaskoczona Sara
patrzyła na zatrzaśnięte z hukiem drzwi. Wspomnienie tego, co powiedział,
towarzyszyło jej gdy powoli się ubierała, usiłując uporządkować chaos w swojej
głowie i sercu.

link do części IX – klik

Darmowe opowiadania mailem!

Wystarczy zapisać się na listę

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Powered by Optin Forms
Oto Babeczka:

Matka, żona, matematyk. Pisze od bardzo dawna, publikuje od kilku lat. Staram się pisać z humorem, polotem i barwnie. Uwielbiam wywoływać w Czytelniku rozbawienie, podniecenie, a czasami zatrzymać Was w miejscu. Nie wyobrażam sobie żyć bez pisania :-)

Ostatnio dodane przez

Komentarze

  1. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Malo.. bardzo malo. Nie rozumiem po co to robisz? Lubisz jak blagaja cie zebys wrzucila nastepna czesc czy co? Skoro tak ci zalezy na swoich czytelnikach to ich uszczesliwiaj a nie

    • Babeczka
      | Odpowiedz

      Nie mam więcej, bo piszę na bieżąco. Tekst cieplutki, wprost w worda. Niecierpliwym mogę tylko doradzić, żeby zajrzeli za tydzień, pewnie będzie więcej, choć do zakończenia jeszcze z dwie części na bank.

    • Anonimowy
      | Odpowiedz

      Oj babeczko! Dasz palec, chcą całą rękę… Ludziom nigdy nie dogodzisz..choćbyć na głowie stawała…
      Temu niecierpliwemu przypominam, że pisała o przerwie technicznej do soboty, dodała tekst w piatek, dodała dzisiaj – ja tam czuję się bardzo uszczęśliwiona!! 🙂

  2. Babeczka
    | Odpowiedz

    A teraz idę do córci, bo pół dnia już siedzi i ogląda bajki w tv… Rozum jej się zlasuje 😉

  3. Anonimowy
    | Odpowiedz

    O.M.G. to jest boskie! 😀 To opowiadanie jest chyba jednym z najlepszych jakie czytałam *.* Szkoda, że tak krótko, ale i tak warto było zaczekać 😀
    K.

  4. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Mogłabyś zmienić tło na jakieś ciemniejsze? Strace wzrok ;____;

  5. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Za tydzień?!!! Oj babeczko… !

  6. ancolekg
    | Odpowiedz

    Cholernie wzruszające i smutne, w życiu się tak nie poryczałam. Ale przepiękne opowiadanie, gratuluję! 🙂

  7. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Może dla odmiany wrzucisz Babeczko "w mojej głowie,w twoim sercu"? Bo to też jest super 🙂 M.T.

  8. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Babeczko jak zwykle nie zawiodlaś! Opowiadanie świetne, wzruszające i najlepsze jakie do tej pory czytałam:) zdecydowanie moje ulubione! Dziękuję ze dzisiaj dodalas następną część i jak zwykle czekam z niecierpliwością na dalszy ciąg:) szkoda ze wszystko co dobre tak szybko się kończy 😀 pozdrawiam cieplutko

  9. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Ale jak to za tydzień?.. A do tego czasu Bastian będzie cierpiał? Okaż trochę serca jemu i nam!

  10. Anonimowy
    | Odpowiedz

    NORMALNIE POCZUŁAM TE JEGO CIERPIENIE…AŻ MI ŚCISNĘŁO ŻOŁĄDEK…

  11. Rouse Karmen
    | Odpowiedz

    No i miejmy nadzieję, że Sare zjedzą wyrzuty sumienia :-))

Napisz nam też coś :-)