Lustra (II)

with 7 komentarzy
opowiadanie erotyczne
Tomek ponuro wpatrywał
się w pustą butelkę, stojącą na stole. Obok leżało jeszcze kilka innych, opróżnionych
dużo wcześniej.
Prawda była taka, że
pił bo nie mógł poradzić sobie z tym co zrobił. Nie rozumiał tego wtedy, nie
rozumiał i teraz. A wyrzuty sumienia stawały się coraz bardziej dokuczliwe.
Musiał się z nią
zobaczyć. O ile wpuści go do mieszkania. Jeśli jednak nie spróbuje…
Prysznic odrobinę go
ocucił. Narzucił na siebie pierwszą lepszą koszulkę, wciągnął jeansy i ruszył w
kierunku starej części osiedla. Po drodze, kierowany niezrozumiałym impulsem
kupił kwiaty. Wiedział, że było to za mało, ale miał nadzieję, iż chociaż
pomogą przełamać pierwsze lody.
Ponieważ zaczęło się
ściemniać, w mieszkaniu paliła się mała lampka, dając ciepłe, złociste światło.
Była więc w domu.
Długo stał przed
drzwiami, zanim zdecydował się nacisnąć dzwonek. Serce podeszło mu do gardła,
gdy usłyszał ciche kroki.
Potem drzwi
bezszelestnie się uchyliły.
- Cześć –
powiedział ochrypłym głosem. Sammy była blada, a pod oczyma miała ogromne,
sino-fioletowe cienie. Włosy jak zwykle zaplątała w jakiś dziwaczny kok, co
bynajmniej nie dodało jej uroku. Biedactwo! Nagle poczuł ogromny żal, że to on
był tego powodem.
- Czego chcesz?
- Porozmawiać.
Wytłumaczyć się.
- A jest co?
- Proszę… Nie,
błagam! Tylko dziś, potem możesz mnie wysłać do wszystkich diabłów.
- Myślę, że od
razu możesz iść do diabła!
Usiłowała zatrzasnąć
drzwi, ale bez problemu jej w tym przeszkodził.
- Daj mi pięć
minut!
- Wynocha –
warknęła, odpychając jego wyciągniętą dłoń. – Co sobie niby wyobrażasz? Że
wystarczy kupić pierwszy lepszy wiecheć, a potem błagalnie poprosić o
wybaczenie? Bo to przecież był fatalny przypadek, że przeleciałeś takiego
kocmołucha jak ja!
- Aleksandro!
- Zamknij się i
spadaj! Jeśli boisz się o swoją drogocenną karierę super gliny, to wierz mi,
nie ma o co. Nie mam najmniejszego zamiaru lecieć do kogokolwiek na skargę.
Tym razem zdołała go
rozzłościć. Przyszedł tu skruszony, z podkulonym ogonem, w duchu wyobrażając
sobie wielką scenę wybaczenia. A potem być może coś jeszcze… Naprawdę szczerze
żałował tego, co zrobił. Lecz ona zachowywała się w taki sposób!
- Nie to nie! – Uderzył
z wściekłością nieszczęsnym bukietem o podłogę. Kwiaty rozsypały się barwną
mozaiką po podłodze. – Wiesz czego żałuję? Że nie przepchnąłem ci obu dziurek!
Stanowczo by się to przydało!
- Zbyt szybko
sflaczał – powiedziała drwiąco krzyżując ramiona i spoglądając na niego
prowokująco. – Potrzebowałbyś dużo więcej czasu.
- Zawsze mogę to
dokończyć! – zagroził, robiąc krok w jej kierunku. Nie przestraszyła się.
- Ale tym razem
zaraz po, zadzwonię pod 997 i zgłoszę gwałt – odparła ze spokojem. – Więc
dobrze ci radzę, trzymaj łapy przy sobie!
Zgrzytnął zębami. Uhhh…
Gdyby tak mógł ją… Zacisnął dłonie z taką siłą, że aż pobielały kłykcie.
- Podła suka!
- Ty ośmielasz się
tak mnie nazywać? – spytała z niedowierzaniem. – Po tym wszystkim co zrobiłeś?
Po lekceważącym traktowaniu, licznych obelgach i prostackim gwałcie?
- Nie zasługujesz
na nic lepszego!
- Ty draniu! – Rzuciła
się na niego z pięściami. Pomimo tego, że był większy i znacznie silniejszy,
miał spory kłopot by unieruchomić jej ramiona. Przez chwilę przepychali się w
milczeniu, słychać było tylko ich przyspieszone oddechy. Potem Tomek zyskał
przewagę i z niemałym trudem przycisnął szamoczącą się dziewczynę do ściany.
Najgorsze było jednak
to, że podczas całej tej szarpaniny, jego męskość wyraźnie stwardniała, dając
jasno do zrozumienia, czego pragnie.
Mierzyli się
spojrzeniami, on z drwiącym uśmieszkiem, wykorzystując chwilową przewagę, ona
wciąż wściekła i rozgoryczona odniesioną porażką.
- Puszczaj mnie
bydlaku!
- Nie.
To lakoniczne słowo
jeszcze bardziej ją rozzłościło.
- Ach tak? – Z
uśmiechem walnęła go kolanem prosto w krocze. Jęknął i natychmiast puścił
Sammy. Wykorzystała sytuację i wziąwszy zamach, już po raz trzeci przywaliła mu
w nos.
- Przeprosiny
przyjęte! – oświadczyła ze satysfakcją. – A teraz się wynoś! I żebym nie
musiała już więcej oglądać twojej zakazanej gęby!
Wypchnęła skulonego
mężczyznę za drzwi, które z hukiem za nim zatrzasnęła. Ani przez chwilę nie
zainteresowała się jego stanem i tym czy dotrze do domu.
Prawdę mówiąc, gówno ją
to obchodziło!
***
- Kto u diabła ci
to zrobił? – Stojący pod drzwiami jego mieszkania Marcin, zdumiony wpatrywał
się w zakrwawioną twarz brata.
- Nic nie mów. –
Tomek wyszperał z kieszeni klucz.
- Masz lód?
Przydałby się zimny okład.
Mówiąc to, podszedł do
lodówki i po chwili wygrzebał z niej plastikowy woreczek z zamarzniętymi
kostkami.
- Masz, przyłóż
to. I powiedz w końcu co się stało?
Tomek odchylił głowę do
tyłu i przymknął oczy. Od zimna zaczęła szczypać go skóra na policzkach. Nie
mówiąc już o bólu odczuwanym w niższych partiach ciała.
- Chciałbym zostać
sam.
- Zaraz! Ukrywasz
sprawcę, więc to żaden groźny przestępca. Nie odgrażasz się, więc to nie
przypadkowa bójka. Nie?! – roześmiał się niedowierzająco. – Kobieta?!
- Wredna suka, nie
kobieta – warknął jego brat, łypiąc ze złością jednym okiem.
- Dziwnie sztywno
chodzisz, więc nos to nie jedyne poszkodowane miejsce. Mam rację? – Marcin
wyglądał raczej na rozbawionego niż zmartwionego takim stanem rzeczy. Usiadł z
impetem  tuż na stojącym obok fotelu.
- To moja sprawa –
mruknął tamten.- Jak nie masz mi nic ważnego do powiedzenia, to spadaj.
- To była Sammy,
prawda? Tylko nie wiem czym ją tak bardzo wkurzyłeś?
Tomek długą chwilę
milczał. W duchu wciąż przeżywał swoją porażkę. Pobity przez takiego mikrusa! A
niech będzie! Skoro jego brat jest, aż tak ciekawski…
- Zgwałciłem ją.
Uśmiech zamarł na
twarzy Marcina.
- Bardzo śmieszne.
A tak naprawdę?
- Tak naprawdę
zrobiłem to tego dnia na komendzie. Poszło błyskawicznie. Chcesz znać
szczegóły? – Usiadł nagle i spojrzał z rozgoryczeniem. – Jak było? Świetnie!
Nigdy przedtem nie miałem takiego orgazmu.
- Ale przecież… -
Marcin nagle pobladł.
- Nie zgłosi
nigdzie skargi. Zresztą, sama mnie do tego sprowokowała.
- Zazwyczaj jeśli
jakiś drań powiedział te słowa na przesłuchaniu, to dawałeś mu w gębę. Tomek
czy ty do reszty postradałeś zmysły? Skoro dziewczyna cię nie chciała, to
musiałeś uciekać się do gwałtu? Tak trudno było pogodzić się z odmową? – Ostatnie
słowa prawie wykrzyczał, nerwowo przemierzając pokój.
- Nie cofnę czasu.
Zresztą, nie jestem pewien, czy drugi raz nie zrobił bym tego samego.
- Pomijając już
twoje chore popędy, jak mogłeś to zrobić akurat jej? Co ta biedulka ci zrobiła?
Możesz mieć inne na kopy, wystarczy że skiniesz łaskawie palcem. – Marcin wciąż
latał zdenerwowany po pokoju. Nie chciało mu się wierzyć, że zawsze podziwiany
i uwielbiany brat, był zdolny do czegoś takiego. – Więc dlaczego akurat ona?
- Och, zamknij się
już! – Tomek z głośnym stęknięciem, rzucił woreczek z lodem w kierunku kuchni. –
Chciałem ją przeprosić, ale mnie pobiła. Potem stwierdziła, że to wystarczy za
przeprosiny. Jesteśmy więc kwita.
- Bylibyście,
gdyby wsadziła ci w tyłek rozpalony pogrzebacz!
- To co do cholery
mam według ciebie zrobić?
- Znam cię.
Kupiłeś po drodze byle jakie kwiatki i zjawiłeś się by mogła przyjąć twoje
przeprosiny. Gdy kazała ci się wynosić, wkurzyłeś się i kontynuowałeś uprzejmą
konwersację. Prawda? Pewnie nie szczędziłeś również tak zwanych komplementów?
Brat zerknął na niego
podejrzliwie. Nie miał pojęcia, że jest aż tak bardzo przewidywalny.
- Zawsze cię podziwiałem.
Odkąd pamiętam, byłeś moim największym autorytetem. Ale ostatnio wszystko
zaczęło się psuć. – Marcin usiadł naprzeciwko milczącego Tomka. – Nadal jesteś
świetnym policjantem, ale zmieniłeś się jako człowiek. Stałeś się zadufanym w
sobie egoistą, a o twoim podejściu do kobiet nawet nie będę się wypowiadał.
- Bzdura!
- Traktujesz
wszystkie jak zwierzynę, a randki niczym polowanie. Upaja cię każdy sukces, a
dla ofiary wpadającej w zastawione sidła, nie masz ani krzty litości. Odpłacasz
jej pogardą i zniecierpliwieniem, gdy domaga się czegoś więcej niż okazyjnego
seksu.
- Po prostu
stawiam sprawę jasno. Co w tym złego?
- To, że
wykorzystujesz ich naiwność, czarując, mamiąc i obiecując istny raj. A po
pierwszej nocce, mówisz „sorry, ale sama rozumiesz – muszę postawić sprawę
jasno – to tylko seks”. Mam rację?
Tamten zacisnął tylko
usta.
- Nawet jeśli, to
wyłącznie moja sprawa.
- Może i tak, ale
jeśli dowiem się, że znów próbujesz ją napastować, to tym razem nie skończy się
na krwawiącym nosie. Masz na to moje słowo!
- Obrońca
uciśnionych się znalazł – mruknął Tomek. – Możesz iść, jeśli skończyłeś. I
przeproś mamę w moim imieniu, nie przyjadę na jutrzejszy obiad. Powiedz
cokolwiek, co uznasz za słuszne.
Marcin bez słowa
podszedł do drzwi. Ale zanim wyszedł, jeszcze raz odwrócił się, nie mogąc
powstrzymać cisnących się z goryczą słów.
- Nawet w połowie
na nią nie zasługujesz. Zaczynam rozumieć, dlaczego musiałeś uciec się do
zwykłego gwałtu…
Wyszedł, zanim w drzwi
uderzyła pusta butelka po whisky, którą Tomek akurat miał pod ręką.
***
- Cześć!
Nieco zdezorientowana
Sammy, podniosła głowę znad czytanej właśnie książki. Siedziała w przytulnej
kawiarni, nad kubkiem gorącej czekolady, delektując się ciepłem i spokojem tego
miejsca oraz cichym brzmieniem jazzowej muzyki. Od czasu do czasu zerkała w
okno. Za grubą szybą, widać było leniwie padający śnieg, nieskazitelną jeszcze
biel ulic i ludzi, kulących się w swych ciepłych ubraniach, chyłkiem
przemykających po śliskich ulicach.
Tuż obok jej stolika,
stał roześmiany mężczyzna o intensywnie błękitnych oczach. Poczuła bolesny
uścisk w piersiach.
- Cześć. Marcin, o
ile dobrze pamiętam? – spytała ostrożnie.
- Tak. Mogę się
przysiąść? Jeśli oczywiście nie jesteś zajęta? – dodał szybko.
Mogła skłamać. Ale nagle
zapragnęła dowiedzieć się, co słychać u największej porażki jej życia, jak w
duchu określała pewnego przystojnego drania.
- Nie. Wstąpiłam
tylko na czekoladę.
- To świetnie!
Szybko zdjął płaszcz,
rzucając go na wolne krzesło, tuż obok okrycia dziewczyny.
- Dla mnie to samo
– powiedział do kelnerki, która zjawiła się przy stoliku i zatarł dłonie.
- Ale ziąb. Okropna
pogoda, prawda?
- Nie, dlaczego?
Jest cudownie! – Sammy uśmiechnęła się do widoku za oknem. – Tak magicznie,
czarodziejsko. Czuć w powietrzu nadchodzące święta.
Marcin zagapił się w
jej profil. Była jeszcze piękniejsza niż zdołał zapamiętać. Włosy miękkimi
falami układały się wokół delikatnej twarzy, o ogromnych, marzycielskich
oczach. Dopiero teraz zauważył, że nos miała zadarty niczym figlarny duszek, a
usta duże i wyraziste. Jakby stworzono je specjalnie do całowania.
Odwróciła głowę i
napotkała jego spojrzenie. Zarumieniła się lekko, bez problemu odczytując pełne
zachwytu myśli siedzącego naprzeciwko mężczyzny.
- Nie w mundurze?
– Przerwała krępującą ciszę, unosząc filiżankę z czekoladą.
- Nie. Mam wolne.
– Również ostrożnie spróbował parującego napoju.
- Niezła! Z czego
się śmiejesz?
- Masz
prześliczne, czekoladowe wąsy. – Wyciągnęła dłoń i palcem wskazującym
przesunęła nad jego górną wargą.
- Myślałem, że nie
będziesz chciała ze mną rozmawiać? – powiedział spontanicznie. Zbladła, bo bez
problemu domyśliła się, że on wie.
- To zależy od
tego o czym chcesz rozmawiać? – odparła ze spokojem.
- Na pewno nie o
moim pokręconym uczuciowo bracie. Daję słowo!
- Wierzę. – Uśmiech
powrócił na jej twarz. – I chciałabym dodać, że czuję się znakomicie. Bolało,
ale poradziłam sobie z tym. Tylko… Zewnętrznie bardzo przypominasz Tomka. – Spojrzała
głęboko w jego oczy. – A co z resztą?
- Mój brat to
idiota! Już raz to powiedziałem, teraz mogę tylko potwierdzić. Ale może wkrótce
się ustatkuje, przyda mu się to.
- Jak to? – Sammy
poczuła, jak jej serce zaczyna bić niczym oszalałe.
Marcinowi dopiero teraz
przyszło do głowy, że niekoniecznie jest to wiadomość, którą chciałby przekazać
na samym początku. Co prawda, zarówno on, jak i cała rodzina byli zachwyceni
nadchodzącym ślubem Tomka, ale jak zareaguje Sammy?
- Do diaska!
Zawsze byłem paplą – uśmiechnął się przepraszająco.
- Skoro zacząłeś,
to dokończ. – Zdziwił go twardy ton głosu dziewczyny.
- W kwietniu się
żeni. Zdecydował się tak nagle, że zaskoczył nas wszystkich.
Nie sprawiło mu to
przyjemności, choć gdzieś w głębi duszy chciał, by pozbyła się wszelkich
złudzeń co do Tomka. Może wtedy zwróciłaby uwagę na niego? Nie miałby nic
przeciwko takiej dziewczynie, a już z pewnością nie zniżyłby się do
jakiejkolwiek przemocy.
- Sammy,
przepraszam, że rzuciłem ci to tak brutalnie w twarz. Chociaż obiecałem, że nie
będziemy rozmawiać na ten temat. – Położył swoją zziębniętą jeszcze dłoń, na
jej szczupłej rączce. – Chyba też jestem draniem – dodał z goryczą, widząc łzy
malujące się w pięknych oczach.
- To nic… -
szepnęła, pochylając głowę.
- Jak naprawdę
było? – spytał cicho. – Pozwoliłaś mu na to czy nie?
- Na początku tak.
Byłam strasznie głupia i naiwna. Nie wierzyłam, że ktoś taki jak on może… A
potem było już za późno. Nie mogłam krzyczeć o pomoc, bo zakrył mi usta dłonią.
Był zbyt silny, prawie dwa razy większy ode mnie i startował z lepszej pozycji.
- Rozmawiałaś o
tym z kimś?
- Tylko raz z
przyjacielem. Zresztą sam się domyślił, odbierając mnie po wszystkim z komendy.
- Cholera –
powiedział Marcin i zamilkł.
Otarła łzy wierzchem
dłoni.
- Mieliśmy nie
poruszać takich tematów? – Wysiliła się na żartobliwy ton.
- Wiesz –
odwzajemnił jej uśmiech – byłem u niego, kiedy wrócił z próby przeprosin. I
muszę przyznać, że wojownicza z ciebie kobietka!
- Tym razem nie
dałam się zaskoczyć.
- I słusznie.
Kiedy teraz sobie przypomnę jego minę i rozkwaszony nos, to naprawdę chce mi
się śmiać.
Udało mu się ją
rozbawić.
- Chciałbym
zobaczyć cię jeszcze kiedyś w mundurze – powiedziała, figlarnie mrugając jednym
okiem.
- Zapiszę cię na
najbliższy wolny termin. – Odwzajemnił mrugnięcie. Widmo brata ulatniało się
powoli, niczym nocny koszmar, blaknący w świetle dnia.
Za oknem wciąż cicho,
leniwie padał śnieg. Mróz malował na szybach abstrakcyjne wzory, a sople lodu zwisającego
z dachów, dzwoniły za każdym mocniejszym podmuchem wiatru.
A w ciepłym kąciku
małej kawiarenki siedziało dwoje młodych, roześmianych ludzi, którzy krok po
kroku, pomalutku, odkrywali od nowa całe piękno tego świata. Ona i on.
***
Czy budował zamki z
piasku? Z każdym spotkaniem, z każdym słowem, zależało mu coraz bardziej. Coraz
mocniej ją kochał.
A ona? Czym dla niej
był?
Dlatego bardzo długo
zastanawiał się nad tym, czy powinien ją o to poprosić. Jednak jeśli naprawdę
chciał związać swą przyszłość z Sammy, to prędzej czy później będzie musiał
doprowadzić do nieuniknionej konfrontacji.
- O czym myślisz?
– Dziewczyna postawiła przed Marcinem parujący kubek, świeżo zaparzonej
herbaty. – Spróbuj! Bosko pachnie migdałami.
Jedną z wielu rzeczy,
którą uwielbiał z nią robić, było kupowanie coraz to nowych, bardziej
wymyślnych herbat. Potrafili spędzić w takim sklepie całą godzinę, wąchając
wszystko i uważnie studiując składniki. Nigdy by nie pomyślał, że tak świetnie
można się bawić przy tak banalnej czynności.
- Nic takiego.
- Przecież widzę,
że od kilku dni najwyraźniej coś cię gryzie. I zaczynam się bać…
- Przestań! – Przyciągnął
ją ku sobie i posadził na kolanach. Potem objął i czule pogładził po policzku.
Dotąd jeszcze nie odważył się pocałować, choć powstrzymywał się z coraz
większym trudem, by tego nie zrobić. Ale też się bał.
- Marcin, o co
chodzi? Pamiętasz, mówiłam kiedyś, że niepewność jest najgorsza, bo pozostawia
zbyt wiele pola dla wyobraźni. A ta potrafi płatać brutalne figle.
- Chciałbym byś
towarzyszyła mi na ślubie brata – rzucił desperacko.
Powoli na jej ustach
ukazywał się coraz szerszy uśmiech.
- Tylko tyle? Ależ
mnie nastraszyłeś! Ty głuptasie!
Cmoknęła go w czubek
nosa. Ona również bała się pierwszego pocałunku. A co jeśli na przeszkodzie
stanie im podobieństwo Marcina do Tomka? Tylko zewnętrzne, bo jeśli chodzi o
charakter i usposobienie, był całkiem inny. Wesoły, roześmiany, pełen
niespożytej energii. I traktował ją z taką delikatnością. Podejrzewała, że
dlatego, by nie kojarzyła go z bratem.
Jednak kiedyś będą
musieli spróbować. Dlaczego więc nie teraz?
Wyglądało to tak, jakby
oboje jednocześnie pomyśleli o tym samym. Ona uniosła głowę, muskając dłońmi
jego kark; on pochylił się i niesłychanie ostrożnie dotknął tych kuszących, od
tak dawna upragnionych ust. A potem już nie umiał się zatrzymać.
Szybko przekonali się,
jak subtelny, romantyczny pocałunek, może zamienić w pełen namiętności i
tłumionego pożądania, intymny splot dwóch języków.
Marcin na moment
przerwał i ujmując twarz dziewczyny w obie ręce, spojrzał głęboko w pełne
rozmarzenia oczy. Uśmiechnęła się, bo wbrew wszelkim obawom, nie pojawiło się
od tak dawna prześladujące ją widmo Tomka. Odwzajemnił ten uśmiech, bo
doskonale go zrozumiał.
- Sammy –
wyszeptał. – Na więcej mogę poczekać.
- Aż będziesz
stary, zgrzybiały, poruszający się o laseczce? – zażartowała. Ale wyraźnie czuł
jej dłonie, stanowczo rozpinające guziki koszuli. Nieznacznie zadrżała, gdy on
również zaczął ją rozbierać.
- Aż będziesz
absolutnie pewna, że tego chcesz.
- A ty? Jesteś
tego pewien?
Zrozumiał, że ją
uraził.
- Przepraszam
Oleńko. – Spojrzała zdumiona. Od bardzo dawna nikt jej tak nie nazywał. A ona przyzwyczaiła
się do ksywki zabawnego żółwika z kreskówki i to imię wydało się wręcz obce. A
potem powróciły czasy dzieciństwa. Beztroskie, takie nieskomplikowane. Cudowne.
Jak pocałunki Marcina, pieszczącego ją z narastającym żarem.
Tak wiele chciał powiedzieć.
O pierwszym spotkaniu, gdy długo nie mógł zapomnieć jej oczu, jej uśmiechu. O
tym, jak mocno biło mu serce, gdy zobaczył ją przez zaśnieżoną szybę kawiarni.
Stał przed drzwiami ponad kwadrans, zastanawiając się czy wejść do środka. Jego
brat był skończonym idiotą i nawet nie wiedział jak wiele stracił.
- Wieki nikt tak
do mnie nie mówił.
- To źle, że tak
cię nazwałem?
- Nie, wręcz
przeciwnie. – Naprężyła ciało, czując jak wędruje ustami w dół, wzdłuż wygiętej
do tyłu szyi.
Nagle przerwał.
- Sammy… – Czuła
się wręcz rozczarowana, że tak ją nazwał. Oddychał z trudem, niczym po ciężkim
wysiłku fizycznym. – To co powiem teraz, z pewnością ci się nie spodoba. Nie
bój się, to nic strasznego. Ale zanim będziemy się kochać, chciałbym abyś
ponownie spotkała się z moim bratem. Muszę być pewien, że nie jestem tylko jego
bladym cieniem, substytutem…
Zerwała się i
wymierzyła mu siarczysty policzek. W oczach miała pełno łez.
- Za kogo ty mnie
masz? Sam się spotykaj z tym poszkodowanym na umyśle kretynem! Nie jesteś nic
lepszy od niego! Asekurant!
Nie spodziewał się
takiej reakcji. W milczeniu patrzył jak drżącymi dłońmi wciąga kozaki, jak z
furią wciska czapkę na głowę i zarzuca płaszcz. Nie odezwał się nawet wtedy,
gdy chwyciła za klamkę.
Spojrzała w kierunku
Marcina, chcą powiedzieć jeszcze jakąś uszczypliwą uwagę. I zamarła.
Płakał? Niemożliwe? A
jednak…
Rzuciła wszystko i jak
burza wpadła w szeroko otwarte ramiona.
- Przepraszam! Nie
chciałam… Nie tak! – powtarzała, okrywając jego twarz pocałunkami. Jak mogła
kiedykolwiek pomyśleć, że jest zdolny do tego, co brat? Przecież przez ostatnie
tygodnie powinna była poznać go wystarczająco dobrze.
- Ja również –
wyszeptał, ściągając z niej płaszczyk. – Kocham cię Sammy. I wciąż się boję, że
możesz zniknąć jak senne marzenie.
- Głuptas!
- Pewnie tak…
- Straszny
głuptas! – Zsunęła koszulę z jego ramion. – Jeśli jeszcze raz…
- Sammy? A czy ty
mnie kochasz?
Przerwała by spojrzeć
mu głęboko w oczy. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, który on odwzajemnił.
- Tak.
- To powiedz to.
- Przecież mówię!
- Całym zdaniem
proszę.
Roześmiała się perliście.
A potem spoważniała.
- Kocham cię –
odpowiedziała, rumieniąc się gwałtownie. – I jesteś pierwszym mężczyzną,
któremu to mówię.
Pocałował ją u nasady
szyi. Przesunął wargami po miękkich policzkach, dotarł do wilgotnych warg. Ten
pierwszy raz chciał to zrobić powoli, celebrując każdą pieszczotę, każdy dotyk.
Wstał i wciąż trzymając
dziewczynę w ramionach, skierował się do sypialni.
Postawił ją na łóżku,
tak że teraz zrównali się wzrostem. Przycisnęła palce do jego dłoni, w
niewinnym, a zarazem zmysłowym geście. Spojrzała głęboko w oczy, by mógł
odczytać malujące się w nich pragnienia.
To wystarczyło.
Wywołało eksplozję!
Ucałował szczupły
nadgarstek, kierując się po wewnętrznej stronie przedramienia w górę, a później
w bok, docierając do nabrzmiałych, oczekujących pieszczot piersi.
Drżała, gdy zdejmował z
niej ubranie. Ale bynajmniej nie dlatego, że chłód zaczął pieścić nagie ciało.
Tylko dlatego, że nie było już odwrotu.
Kiedy układał ją
delikatnie na łóżku, cicho wyszeptała jego imię. A on pocałunkami kreślił wciąż
nowe wzory na rozpalonej skórze. Pozwolił by zsunęła mu spodnie, by poprzez
elastyczny materiał bielizny ujrzała, jak bardzo był podniecony. I jak bardzo
jej pożądał.
Ale gdy ich nagie ciała
się zetknęły, wszystkie myśli uleciały w dal, rozmyły się, znikając w
narastającej rozkoszy, w przeczuciu nadchodzącej ekstazy, której pragnęli od
wielu tygodni.
Dłońmi ujął obie
piersi, bez wahania odnalazł wargami sterczące sutki, ściskając je, brutalnie i
czule jednocześnie.
Nigdy wcześniej nie
myślała, że można to zrobić w ten sposób, tak doskonale mieszając różnorakie
doznania. Jęknęła, gładząc jego plecy, z pasją odpowiadała na każdą pieszczotę,
z miłością na każdy pocałunek.
Z niespotykaną siłą
przycisnął ją do łóżka. Spojrzała w oczy pełne tylu uczuć, a nade wszystko
bezgranicznego pożądania.
Bez wahania wypełnił ją
całą, aż po sam kraniec wilgotnego wnętrza. Z początku poruszał się powoli, w
jednostajnym, hipnotyzującym rytmie. Lecz gdy zarzuciła mu ramiona na szyję,
gdy wyszeptała kilka czułych słów, gdy poprosiła by dał spełnienie, przestał
nad sobą panować.
Całkowicie.
Trwało to zaledwie
kilka chwil, a potem rozkosz rozlała się potężną falą po całym ciele. Ogarnęła
ją ekstaza, nieporównywalna z niczym, co dotychczas dane jej było przeżyć.
Jak przez mgłę słyszała
swój krzyk, któremu towarzyszył ochrypły jęk Marcina.
Gdzieś tam pojawiła się
ulotna myśl, że podarował jej to, czego w skrytości ducha pragnęła od kogoś
zupełnie innego. Pojawiała się i zniknęła, pozostawiając tylko uczucie
spełnienia i niezwykłej wspólnoty z drugim człowiekiem.
Z kimś, kogo tak
niespodziewanie pokochał.
Oto Babeczka:

Matka, żona, matematyk. Pisze od bardzo dawna, publikuje od kilku lat. Staram się pisać z humorem, polotem i barwnie. Uwielbiam wywoływać w Czytelniku rozbawienie, podniecenie, a czasami zatrzymać Was w miejscu. Nie wyobrażam sobie żyć bez pisania :-)

Ostatnio dodane przez

Komentarze

  1. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Ta wersja jest lepsza niz na pokatnej 🙂
    Proszę niech to opowiadanie dobrze się skończy dla Sammy i Marcina:)

  2. Babeczka
    | Odpowiedz

    Ta sama wersja jest na pokatnych, ale popełniłam mały błąd – zamiast wykasować starą i dać do moderacji nową, edytowałam tekst i stary zastąpiłam nowym. W ten sposób nie każdy dowiedział się o zmianie 🙂

  3. Anonimowy
    | Odpowiedz

    a ja bym jednak wolała tego Tomka… nie lubię kiedy facet płacze w takich sytuacjach, bo dla mnie to zawsze jakieś emocjonalne zagrywki, których nie lubię. Ot taka ciepła kluseczka;)) ale to tylko tak prywatnie, bo opowiadanie jednak podoba sie, jak wszystkie z reszta. Droga Autorko! mam wrażenie, że idealnie trafiasz w gusta swoich czytelniczek – jak Ty to robisz?!;o;)
    pozdrawiam,
    LIA.

    • Babeczka
      | Odpowiedz

      A bo ja wiem? Po prostu piszę to, co sama chciałabym czytać.
      Kiedyś wstydziłam się mojego zamiłowania do różnego rodzaju romansideł. Teraz nie mam z tym najmniejszych problemów i mam na półce istny chaos: obok harlequinów – Mrożek, obok M.Sandemo – Bułyczow, obok Żeromskiego – fantastyka, itd. Czytam to co lubię, a nie to, co wypada, bo jest modne czy może świadczyć o mej yntelgygencji 🙂 O niej świadczą dwa dyplomy ze studiów.

  4. Babeczka
    | Odpowiedz

    Sami zobaczycie… Akurat ten utwór mam już skończony i raczej nie chciałabym go zmieniać 🙂

  5. Anonimowy
    | Odpowiedz

    Kiedy następna część umieram z ciekawości!!

  6. Rouse Karmen
    | Odpowiedz

    Najbardziej podobało mi się to, że uwzględniłas człowieczeństwo faceta… Tak..! Oni czasami też płaczą! 😛

Napisz nam też coś :-)