Nieludzki (I)

with 9 komentarzy

fantasy i erotyka
 

Noc pierwsza

Kamienne ściany biegły w górę, zwieńczając się kopułą. Pomieszczenie nie miało okien, a jedynym oświetleniem były pochodnie rozwieszone we wszystkich czterech rogach, które rozpraszały mrok, nie wydobywając szczegółów.

Stała przy drzwiach, wciąż jeszcze słysząc odgłos ich zamykania, przeciągły zgrzyt metalowej zasuwy. Rozmasowywała obolałe nadgarstki, bo sznur jakim ją skrępowano, był szorstki, niemal ostry. Wzrok utkwiła w ziemi, w czubkach swych pantofelków. Nie miała ochoty spojrzeć przed siebie, tam gdzie leżał on.

Głuche stęknięcie wyrwało ją z pełnego przerażenia letargu. W końcu uniosła głowę, modląc się w duchu, aby skrępowano go tak mocno, jak jej to obiecano. Dostała siedem nocy, siedem budzących strach i obrzydzenie nocy, nocy, podczas których miała spłodzić z tym odrażającym monstrum dziecko. Nie wiedziała jeszcze co zrobi, lecz była pewna, że nie tknie go nawet palcem. Wciąż miała nadzieję na ratunek, na to, że matka i jej armia ruszą z pomocą, pokonają Birena, a zrobią to przed upływem wyznaczonego czasu. Nie miała pojęcia co zrobi, jeśli ta nadzieja okaże się płonna.

Ze wstrętem spojrzała przed siebie. Naprzeciwko stało ogromne łoże, z czterema kolumnami i baldachimem. Leżał na nim nagi mężczyzna, o ile mogła go tak nazwać. Jego nadgarstki i kostki skute były kajdanami, przymocowanych do metalowych obręczy. Unieruchomiono go. Związano. Zakneblowano. Znad skórzanej maseczki zakrywającej pół twarzy, patrzyły na nią przymrużone, nieludzkie oczy, o zielono żółtej tęczówce i pionowych źrenicach. Koniuszek ogona drżał, nieznacznie kołysząc się na boki, jak wąż przyczajony do skoku, gotowy w każdej chwili na atak.

Był taki inny, taki obcy. Lecz patrząc na niego nie czuła fascynacji, a jedynie odrazę. Brzydziła się dotknąć mieniącej się zielonkawo skóry i prężących się pod nią mięsni. Czuła mdłości, gdy patrzyła na silne dłonie, na smukłe palce zakończone ostrymi pazurami. Nawet włosy, krótkie i czarne jak bezgwiezdna noc, budziły jej niechęć, chociaż były jak najbardziej ludzkie. A ogon… Otrząsnęła się i wtedy zauważyła coś jeszcze.

Zarumieniła się, czując jak zjedzony naprędce posiłek podchodzi jej do gardła. Z trudem powstrzymała odruch wymiotny. Podeszła bliżej, z premedytacją patrząc w to miejsce.

Jego organ, chociaż spoczywał nieruchomo, wciąż uśpiony i nieaktywny, był ogromny. Tak ogromny, że poczuła niezdrową ciekawość, jak może wyglądać, gdy ten stwór bywa podniecony. Zaraz później pomyślała, że z pewnością będzie miała okazję się przekonać. Jak nie dzisiejszej nocy, to którejś następnej. A jeśli matka zawiedzie, to gdy Biren spełni swą groźbę… Zamknęła oczy, licząc w myślach do dziesięciu. Potem do dwudziestu. Powoli, ze spokojem, usiłując opanować przerażenie, które ścisnęło ją za gardło. Nie mogła ulec panice, bo od tego zależała jej przyszłość, najbliższa przyszłość. Otworzyła oczy, zmuszając się do obojętności. Musiała się oswoić z tym widokiem, zneutralizować strach, który ją ogarniał, gdy tylko jej spojrzenie zahaczało o nadnaturalnych rozmiarów męskość.

Co mam zrobić? – spytała sama siebie, przysiadając na skraju łóżka. Więzień drgnął napinając całe ciało. Pewnie najchętniej potraktowałby ją tak jak tamtą kobietę. Brutalnie zgwałcił, a potem zabił, odrzucając stygnącego trupa na bok. Amena zemdlała w połowie przedstawienia, ale ocucono ją na koniec, gdy monstrum siedziało w rogu swej komnaty posilając się surowym mięsem, a pod zakratowanym oknem leżało nagie, sponiewierane kobiece ciało. Najgorsze było to, że ona może skończyć tak samo, chyba że zdecyduje się na zbliżenie z tym potworem.

Co mam zrobić?! – jęknęła głośniej. Wstała i zaczęła niespokojnym krokiem przemierzać komnatę. Więzień obserwował ją i mogłaby przysiąc, że w jego oczach widać było złą radość, jakby rozumiał, że nie była zdolna przełamać swego obrzydzenia. Lecz czy miała wyjście? Nie, bo mrzonka o armii, która ją odbije z rąk wroga, była doprawdy nierealna.

Bogowie! – Amena wplotła palce we włosy, opierając się plecami ścianę. Później zjechała w dół, siadając na zimnej, kamiennej posadzce. – Co mam zrobić? Tego tutaj nie tknę, ale jeśli tego nie uczynię, to on… On nie będzie miał skrupułów. Zrobi to. A później mnie zabije. Mój upór na nic się nie zda, bo zakosztuję upokorzenia, gwałtu, a na koniec zginę. Nie – pokręciła z rozpaczą głową – mój upór nic nie da…

Skuliła się, nie bacząc na ciągnący od dołu chłód. Powróciła pamięcią do chwili, gdy kapłanka okazała się morderczynią i szybkim, wyćwiczonym ruchem poderżnęła gardło świeżo co upieczonemu małżonkowi. Plan jej matki był doskonały, lecz nie wzięła pod uwagę jednego. Tego że Amena może trafić do niewoli. Tutaj wtrąciło się przekorne przeznaczenie, wpychając ją w łapy Birena. A ten nie zamierzał darować krzywdy swego syna. Wymyślił perfidny plan, aby to ona poniosła konsekwencje zdrady.

Nie zrobię tego – wyszeptała dziewczyna, lecz w jej głosie zabrakło determinacji. Powoli zaczynało do niej docierać, że praktycznie znalazła się w sytuacji bez wyjścia. Musiała postępować tak, jak zaplanował to dla niej wróg. Zresztą nawet i wtedy nie miała pewności, że jej się uda. A co jeśli nie zajdzie w ciążę? Co wtedy? Biren nie brał pod uwagę takiej sytuacji, zresztą bezgranicznie ufał tej starej jędzy. A skoro ta powiedziała, że Amena jest gotowa na bycie matką, to musiało tak być.

Jutro, pomyślała, odsuwając od siebie ohydę, która miała stać się jej udziałem. Jutro, a może nawet pojutrze. Da szansę matce, może ta dotrze pod zamek wroga szybciej, może uda jej się uratować córkę. A jeśli nie, to i tak pozostanie pięć nocy.

Amena zamknęła oczy. Była zmęczona, zmęczona własnym strachem i tym, co ją spotkało. Krwawym spektaklem, rozmową z Birenem, pokazem jaki dla niej urządził. Wszystkim. Zasnęła skulona nie wiedząc o pełnym wściekłości spojrzeniu zielono żółtych oczu.

Oto Babeczka:

Czyli Agnieszka - matka, żona, fizyk. Piszę od bardzo dawna, publikuję od kilku lat. Staram się pisać z humorem, polotem i barwnie. Uwielbiam wywoływać w Czytelniku rozbawienie, podniecenie, a czasami zatrzymać Was w miejscu. Nie wyobrażam sobie życia bez pisania :-)

Ostatnio dodane przez

Komentarze

  1. Jo Winchester
    | Odpowiedz

    Muszę przyznać, że to opowiadanie jest zaskakujące. Z reguły demony i inne stwory rzadko przyciągają moją uwagę, ale to opowiadanie na razie jest dość ciekawe. Interesuje mnie, w jaki sposób Jaszczur trafił do niewoli. Podejrzewam, że musi być silny i bardzo niebezpieczny, a jednak został pojmany. Interesują mnie również jego odczucia w stosunku do Ameny. Na swoje odpowiedzi muszę pewnie trochę poczekać 🙂

  2. Monika G.
    | Odpowiedz

    Jaki interes ma Biren w tej ciąży? Moze jaszczur to jego nieślubny syn a on oczekuje potomka z krwi do przekazania krolestwa?
    Ale się wciągnęłam!
    No żeby o 10 rano juz takie rzeczy czytac?
    Musze sie leczyć.

  3. A
    Anonim
    | Odpowiedz

    Nieludzko nieludzkie to dawkowanie w częściach

  4. T
    Tony Porter
    | Odpowiedz

    Nie uważacie, że ewolucja mogła pójść nieco inną drogą i zostawić człowiekowi ogon? Tylko rodzajowi męskiemu, oczywiście:) Jakiż przydatny organ:) Bardzo jestem ciekawa, o co w tym wszystkim chodzi. I kim jest Pan Jaszczur.
    Rozumiem, że Biren nie zabił Ameny od razu, bo co to za zemsta? Długie tortury? Oklepane. Więc wymyślił randki z bestią, przekonany, że dziewczyna nie sprosta zadaniu i w końcu i tak zginie, ale wcześniej ponapawa się jej przerażeniem? Nie, też bez sensu. Biren ewidentnie ma w tym jakiś interes. Mocno to tajemnicze i podejrzane… i pewnie okaże się, że jak zwykle chodzi o kasę, władzę, starodawną przepowiednię, dziecko z nieprawego łoża:) Albo po prostu Biren chce mieć wnuka! 🙂

  5. A
    Anonim
    | Odpowiedz

    Takiego ogoniastego bym przyciągnęła…… 😉

  6. Babeczka
    | Odpowiedz

    Oj tam, oj tam… Czy wszystko musi mieć drugie dno? Sama zemsta nie wystarczy? ;-D

  7. M
    Mona
    | Odpowiedz

    Dlaczego napawanie przerażeniem jest bez sensu? Dla mnie bardziej bez sensu jest pokrewieństwo i jakieś tam chęci na wnuka.

  8. T
    Tony Porter
    | Odpowiedz

    Nie no, z wnukiem to żartowałam, oczywiście, a napawanie się przerażeniem w ramach zemsty jest jak najbardziej logiczne, tylko za wiele okazji to Biren do tego napawania się nie ma. Na początku zorganizował przedstawienie, w połowie którego Amena zemdlała, co na pewno mu się spodobało, ale potem co? Nawet podgląd w komnacie “schadzek” by mu nic nie dał, bo dziewczyna nie trzęsie się jak osika i nie płacze rzewnym głosem. Chyba jest mało strachliwa.
    A sama zemsta w zupełności wystarczy, tylko, że chyba nie o to Birenowi chodziło, żeby Amena z Panem Jaszczurem fundowali sobie orgazmy:)

Napisz nam też coś :-)