Wyklęty (VIII)

Rozdział 14

Dziwne, ale czuł na swojej twarzy promienie słońca. Nie tylko pieściły przemarzniętą skórę, ale i otulały całe ciało przyjemnym ciepłem.

Co u licha? pomyślał, a kiedy otworzył oczy, na chwilę zamarł z zaskoczeniem.

– El! – krzyknął, zrywając się na równe nogi. Góry zniknęły, zima również. Leżał na miękkiej zielonej twarzy, pośrodku doliny pełnej kwiatów, a tuż obok dostrzegł migoczącą taflę niewielkiego jeziora. – El!

– Tutaj jestem! – pomachała mu, wynurzając się z wody. – Cudownie, prawda?

– Co się…

– Teleportowałam nas. Miałam dosyć tego całego zimna, czułam się brudna i zziębnięta, więc teleportowałam nas do doliny w pobliżu szkoły magii. Kocham gorące źródła – dodała z entuzjazmem.

Dopiero teraz poznał to miejsce, chociaż ta wiedza nie przyniosła mu absolutnie żadnej ulgi.

– Zwariowałaś? – wrzasnął. Pominął kwestię teleportacji, chociaż powinna go zaskoczyć, bo te zaklęcia należały do niezwykle trudnych i wyczerpujących, ale dlaczego akurat przeniosła ich tutaj?

– Najciemniej pod latarnią – oświadczyła, beztrosko się pluskając. – Poza tym musiałam znać miejsce docelowe w każdym szczególe, inaczej pomyłka mogłaby kosztować nas życie. Rozbierz się i dołącz, nie mamy zbyt wiele czasu. Za niecałą godzinę połapią się, że wtargnęło tutaj dwóch intruzów.

– Za godzinę? – warknął. – Już wiedzą! Wiesz jaki ślad pozostawia taka teleportacja? Cztery dekady unikałem tego zaklęcia, aby nikt mnie nie namierzył, a ty użyłaś go bez wahania, narażając nas na niebezpieczeństwo. Nie, nie nas, a mnie!

– Mówiłeś, że niekoniecznie przegrasz tę walkę.

– Bogowie, dajcie mi cierpliwość! El, wyłaź stamtąd, ubierz się i wracamy.

– Może od razu do twojej siedziby?

– Tak, pewnie – sarknął. – Podam im się na tacy niczym tłusty nadziewany jabłkami indyk.

– Jabłkami nadziewa się kaczki.

– El!

Wzruszyła ramionami, po czym zrobiła to, co kazał. Wiedziała, że jest naga, ale chęć sprowokowania tego mężczyzny była silniejsza od wstydu. Zwłaszcza, iż Azack nie od razu zorientował się, co może się wydarzyć. Dopiero kiedy jego wzrok spoczął na kształtnych piersiach, ze świstem wciągnął powietrze. Powinien się odwrócić, odciąć od tego widoku, ale nie mógł nawet drgnąć. Wąska talia, płaski brzuch, szerokie biodra. Jaśniejąca bielą skóra. Rude włosy, które gładkim welonem opadały na plecy. Była tak piękna, że mógł jedynie pożerać ją spojrzeniem, czując, jak całe całe ciało zaczyna wrzeć, a podniecenie rozpełza się aż po koniuszki palców. Napiął mięśnie, zacisnął wargi i pozostał w bezruchu, chociaż wszystko w nim krzyczało, aby ją objął, pocałował, poczuł. Pożądanie wyło niczym potępiona dusza, domagając się ekstazy, podczas gdy El ze spokojem podniosła z ziemi lnianą koszulę, założyła ją i sięgnęła po spodnie. Była pewna, że policzki ma purpurowe z zażenowania, ale kiedy patrzyła na Azacka czuła też dziwną satysfakcję.

– Mogłeś się wykąpać – powiedziała z wyrzutem, podchodząc bliżej. Materiał przykleił się do mokrego ciała, bezwstydnie uwypuklając jędrne piersi i sterczące sutki, więc jego spojrzenie powędrowało właśnie tam. Już nic nie mówił, nie był w stanie. Zdawała sobie z tego sprawę, więc bez wahania sięgnęła do zapięcia płaszcza z kapturem, następnie zsunęła go z szerokich ramion i położyła obie dłonie na szorstkim materiale koszuli. – To nie zajmie dużo czasu – wyszeptała. – Jeszcze nie wiedzą, daję słowo. Często się tutaj zakradaliśmy, więc opracowałam zaklęcie, które pozwalało ukryć naszą obecność.

– Teleportacja…

– Tak, o tym już wiedzą, ale potrzebują czasu, aby zlokalizować jej źródło. Wykąp się i wrócimy, a później wsiądziemy na konie i pojedziemy dalej.

Nie odpowiedział, chociaż w jasnych oczach dostrzegła dokładnie to, co chciała w nich zobaczyć. Jeszcze nad sobą panował, lecz ten stan nie mógł potrwać zbyt długo. Posłusznie uniósł ramiona, aby mogła zdjąć jego koszulę, nie zaprotestował nawet gdy sięgnęła do klamry skórzanego pasa. Śledził każdy ruch drobnych dłoni, czując nadciągające szaleństwo. Oddychał z trudem, jakby powietrze nagle zgęstniało, jakby paliło go od środka. Zadrżał, gdy przesunęła opuszką palce po wytatuowanych wzorach na jego torsie.

– To zaklęcia? – zapytała.

– Słowa paktu – wychrypiał. – Nie próbuj ich odczytać, bo przywołują Widmową Armię.

– Czyli to prawda? – Uniosła głowę, z podziwem patrząc w jego oczy. – Dokonałeś niemożliwego. Sam?

– Sam.

– Niesamowite! Wcześniej zrobił to jedynie Kayl, ale to już legenda i każdy wie, jak ogromną siłą dysponował. Przez stulecia sądzono, że tylko demon czystej krwi potrafi tego dokonać.

Przykrył jej drobną dłoń swoją ręką.

– El, proszę! To nie czas ani miejsce, a ja nie potrafię… – zamknął oczy. – Miałaś rację, w niektórych sprawach wciąż jestem aż nadto ludzki.

Lekko go odepchnęła, a później się roześmiała.

– Nie będę podglądać, słowo czarodziejki.

I dotrzymała słowa. Ubrała się, zaklęciami osuszyła ubranie i włosy, nawet nie patrząc w kierunku kąpiącego się czarnoksiężnika. Zresztą, zabrało mu to zaledwie kilka minut. Szybko wyszedł na brzeg i w pierwszej kolejności sięgnął po spodnie. Milczał, ona również, chociaż teraz odważyła otwarcie mu się przyglądać.

Bogowie! Jak on był zbudowany! Twarde jak skała mięśnie ramion, silne dłonie, śniada skóra, płaski brzuch, z którego wąski ciemny pasek znikał za krawędzią spodni. I te wytatuowane runy, zaklęcia związane z czarną magią. Było jej obojętne, jak wiele złego popełnił w przeszłości, jak daleko zaszedł ścieżką z lewej strony. Pragnęła go jako mężczyzny, pragnęła tak bardzo, że to pragnienie pozbawiało ją zmysłów. Tęskniła do uścisku jego ramion, była głodna dotyku ust, chciała poczuć jak w nią wchodzi, jak się w niej porusza. Jak oboje spadają w przepaść, a towarzyszy im nie dająca się opisać rozkosz i niezwykła intymność. Tak, miał rację, to nie czas ani miejsce, ale El była pewna, że ta chwila niebawem nadejdzie.

Od samego początku traktował ją niezwykle pobłażliwie, nigdy nie okłamał, nigdy nie skrzywdził, nawet tego nie próbował. A ona od samego początku była nim zafascynowana, chociaż początkowo nie rozumiała, co gra w jej duszy, co śni się po nocach.

Byli nie tylko na siebie skazani.

Byli sobie przeznaczeni.